Ga naar de inhoud
The Hedgehog Program The Hedgehog ProgramResearch & Education
EN NL

Winkelwagen 0 artikelen

Je winkelwagen is nog leeg. Ontdek iets om verder te leren en ontdekken.

Bekijk de winkel

Indische egel

Paraechinus micropus

Voor het eerst beschreven in 1842 door Blyth. De soort kenmerkt zich door een donker ‘bandietenmasker’ over het gezicht en een zandbruin patroon op de rug, dat dient als camouflage in droge leefgebieden. Ze komt van nature voor in de woestijnen en droge vlakten van het Indisch subcontinent.

Paraechinus micropus
  1. NE
  2. DD
  3. LCHuidige status: Niet bedreigd
  4. NT
  5. VU
  6. EN
  7. CR
  8. RE
  9. EW
  10. EX

Huidige status: Niet bedreigd

Wat betekent dit?

De beoordeling wijst op een kleiner risico op uitsterven.

De categorieën volgen de IUCN Red List.
Rijk
Animalia
Stam
Chordata
Klasse
Mammalia
Orde
Eulipotyphla
Familie
Erinaceidae
Onderfamilie
Erinaceinae
Geslacht
Paraechinus
Soort
Paraechinus micropus
Soortgroep
Egels

Leer deze soort kennen

Biologie & ecologie

Leefgebied

Hij leeft in droge graslanden, struikgewas, zandwoestijnen en semi-aride landbouwgebieden. De soort komt bijzonder veel voor in de regio van de Thar-woestijn en andere gebieden met weinig neerslag, waar hij zich heeft aangepast aan extreme temperaturen en schaarse waterbronnen. Hij geeft de voorkeur aan gebieden met losse of zanderige grond, die geschikt zijn om in te graven en naar voedsel te zoeken; vaak zoekt hij beschutting onder struiken, in rotsspleten of in verlaten holen van andere dieren. Hoewel hij dichte bossen en wetlands mijdt, kan hij overleven in matig verstoorde habitats – waaronder gecultiveerde akkers – mits er voldoende natuurlijke beschutting aanwezig is.

Uiterlijke kenmerken

De Indische egel is een kleine tot middelgrote egel, met een gemiddelde lengte van 14 tot 20 centimeter en een gewicht dat varieert van 300 tot 500 gram. Hij valt op door een kenmerkend 'masker' van …

Lees de volledige tekst

De Indische egel is een kleine tot middelgrote egel, met een gemiddelde lengte van 14 tot 20 centimeter en een gewicht dat varieert van 300 tot 500 gram. Hij valt op door een kenmerkend 'masker' van donkere vacht op zijn gezicht, in contrast met een lichtere streep die vanaf de neus over de kop loopt; dit geeft het dier een uiterlijk dat aan een bandiet doet denken. De stekels zijn doorgaans bleek of zandkleurig met donkerdere banden, wat zorgt voor camouflage in zijn droge leefomgeving. De buikzijde is bedekt met een grove, lichtbruine tot grijze vacht. De oren zijn relatief groot, wat helpt bij het afvoeren van warmte, en de ledematen zijn aangepast om te graven. Zoals bij de meeste egels is er geen sprake van een duidelijk geslachtsdimorfisme, al verandert het gewicht wel per seizoen; de dieren zijn het zwaarst in de periode voorafgaand aan de koelere maanden.

Gedrag

De Indische egel is nachtactief en solitair. Hij komt 's nachts tevoorschijn om voedsel te zoeken en keert voor zonsopgang terug naar zijn hol. Overdag rust hij in holen die hij zelf graaft of in de …

Lees de volledige tekst

De Indische egel is nachtactief en solitair. Hij komt 's nachts tevoorschijn om voedsel te zoeken en keert voor zonsopgang terug naar zijn hol. Overdag rust hij in holen die hij zelf graaft of in de holen van andere dieren. In de warmste maanden kan hij een zomerslaap houden om energie en water te besparen, terwijl hij in de koelere noordelijke delen van zijn verspreidingsgebied zijn activiteit in de winter kan verminderen, maar geen langdurige winterslaap houdt. Het is een behendige en alerte soort, die relatief snel kan rennen in vergelijking met zwaardere egelsoorten. De grootte van het leefgebied varieert afhankelijk van de kwaliteit van de habitat en de beschikbaarheid van voedsel. Ontmoetingen met soortgenoten buiten het broedseizoen zijn zeldzaam en worden meestal vermeden.

Voeding

De Indische egel is een opportunistische insecteneter. Zijn dieet bestaat hoofdzakelijk uit kevers, mieren, termieten, sprinkhanen en andere ongewervelde dieren die op de bodem leven. Daarnaast kan h…

Lees de volledige tekst

De Indische egel is een opportunistische insecteneter. Zijn dieet bestaat hoofdzakelijk uit kevers, mieren, termieten, sprinkhanen en andere ongewervelde dieren die op de bodem leven. Daarnaast kan hij kleine gewervelde dieren eten, zoals hagedissen, kikkers of jonge vogels, evenals vogeleieren en kadavers wanneer deze beschikbaar zijn. Plantaardig materiaal, waaronder vruchten en zaden, wordt af en toe geconsumeerd, vooral wanneer dierlijke prooien schaars zijn. De egel zoekt zijn voedsel doorgaans op de grond, waarbij hij zijn scherpe reukvermogen gebruikt om prooien op te sporen die in de bodem of tussen de bladeren verborgen zitten. Water haalt hij grotendeels uit zijn voedsel; dit is een belangrijke aanpassing om te kunnen overleven in droge omgevingen.

Voortplanting

De voortplanting vindt doorgaans plaats in de lente en de zomer, al kan de timing variëren afhankelijk van het klimaat en de beschikbaarheid van hulpbronnen. Het paringsritueel volgt waarschijnlijk h…

Lees de volledige tekst

De voortplanting vindt doorgaans plaats in de lente en de zomer, al kan de timing variëren afhankelijk van het klimaat en de beschikbaarheid van hulpbronnen. Het paringsritueel volgt waarschijnlijk het voor egels kenmerkende patroon, waarbij de dieren om elkaar heen cirkelen en gebruikmaken van geursignalen. De draagtijd bedraagt ​​ongeveer 35 tot 40 dagen, waarna het vrouwtje in een verborgen nest een worp van twee tot zes jongen ter wereld brengt. De jongen worden blind geboren en zijn bedekt met zachte stekels die binnen enkele dagen verharden. Na ongeveer twee weken gaan de ogen open en rond de leeftijd van vier tot zes weken worden de jongen gespeend. Kort daarna verlaten de jonge egels het nest, en doorgaans bereiken ze in hun eerste levensjaar de geslachtsrijpheid. In het wild worden egels naar schatting drie tot vijf jaar oud, al kunnen exemplaren in gevangenschap een hogere leeftijd bereiken.

Communicatie

Communicatie bij de Indische egel verloopt primair via geur; zo worden geurmarkeringen waarschijnlijk gebruikt om territoriumgrenzen aan te geven en signalen voor de voortplanting af te geven. Daarna…

Lees de volledige tekst

Communicatie bij de Indische egel verloopt primair via geur; zo worden geurmarkeringen waarschijnlijk gebruikt om territoriumgrenzen aan te geven en signalen voor de voortplanting af te geven. Daarnaast is er sprake van akoestische communicatie, zoals sissen, knorren en snuiven – geluiden die vooral te horen zijn tijdens paringsinteracties of wanneer het dier zich bedreigd voelt. De visuele kenmerken van de soort, in het bijzonder het masker op het gezicht, zouden een rol kunnen spelen bij herkenning op korte afstand, al is dit nog niet door onderzoek bevestigd. Ook is bij deze soort, net als bij andere egels, waargenomen dat ze zichzelf met speeksel of andere geurstoffen inwrijven ('self-anointing'), maar de functie hiervan blijft onduidelijk.

Bedreigingen

Lokale bedreigingen zijn onder meer aantasting van het leefgebied door landbouwuitbreiding, overbegrazing en stedelijke ontwikkeling. In sommige gebieden komen veel dieren om in het verkeer, en in de…

Lees de volledige tekst

Lokale bedreigingen zijn onder meer aantasting van het leefgebied door landbouwuitbreiding, overbegrazing en stedelijke ontwikkeling. In sommige gebieden komen veel dieren om in het verkeer, en in de nabijheid van menselijke nederzettingen vormen honden een risico door predatie. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen kan leiden tot een afname van de hoeveelheid prooidieren en tot secundaire vergiftiging. In sommige plattelandsgemeenschappen worden egels bejaagd voor consumptie of gebruikt in de traditionele geneeskunde. Klimaatverandering kan het leefgebied en de beschikbaarheid van prooien verder veranderen, al suggereert het aanpassingsvermogen van de soort dat deze mogelijk veerkrachtiger is dan sommige andere soorten.

Deze soort als huisdier

De Indische egel wordt buiten zijn natuurlijke verspreidingsgebied zelden in gevangenschap gehouden en is geen gangbaar huisdier. In India en Pakistan wordt het dier soms illegaal gehouden als curios…

Lees de volledige tekst

De Indische egel wordt buiten zijn natuurlijke verspreidingsgebied zelden in gevangenschap gehouden en is geen gangbaar huisdier. In India en Pakistan wordt het dier soms illegaal gehouden als curiositeit, vaak zonder de juiste verzorging of kennis van zijn behoeften. De soort vereist een warm, droog verblijf met schuilplaatsen en een dieet dat rijk is aan levende insecten, om zo het natuurlijke foerageergedrag na te bootsen. Omdat het dier niet gedomesticeerd is, behoudt het sterke wilde instincten en kan het gestrest raken door veelvuldig contact met mensen. Het is uitsluitend geschikt voor kortdurende opvang in wildopvangcentra, waarbij het uiteindelijke doel altijd terugkeer naar de vrije natuur is. Er bestaan ​​geen gevestigde fokprogramma's in gevangenschap voor deze soort; natuurbeschermingsinspanningen richten zich daarom op het in stand houden van gezonde populaties in het wild door middel van habitatbescherming en educatie.

Waar leeft deze soort?

De Indische egel is inheems op het Indisch subcontinent, met een verspreidingsgebied dat grote delen van India en Pakistan beslaat.

Verder lezen in de Knowledge Hub

Er zijn nog geen openbare Knowledge Hub-artikelen gekoppeld.

Gerelateerd onderzoek

Er zijn nog geen openbare onderzoeksrecords gekoppeld.

Bronnen

Gebruikte bronnen

  1. Molur, S. 2016. Paraechinus micropus. The IUCN Red List of Threatened Species 2016: e.T40609A22326424. https://dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2016-2.RLTS.T40609A22326424.en. Accessed on 15 October 2026. Bron openen

Nog geen keuze opgeslagen.

Optioneel weigeren trekt je toestemming voor optionele statistieken in.