Madras egel
Paraechinus nudiventris
Voor het eerst beschreven in 1851 door Horsfield. Deze soort is uniek onder de egels vanwege de vrijwel volledig kale onderzijde, waar nauwelijks of geen vacht aanwezig is. Deze zeldzame soort komt uitsluitend voor in het zuidoosten van India.
- NE
- DD
- LCHuidige status: Niet bedreigd
- NT
- VU
- EN
- CR
- RE
- EW
- EX
Huidige status: Niet bedreigd
Wat betekent dit?
De beoordeling wijst op een kleiner risico op uitsterven.
De categorieën volgen de IUCN Red List.- Rijk
- Animalia
- Stam
- Chordata
- Klasse
- Mammalia
- Orde
- Eulipotyphla
- Familie
- Erinaceidae
- Onderfamilie
- Erinaceinae
- Geslacht
- Paraechinus
- Soort
- Paraechinus nudiventris
- Soortgroep
- Egels
Leer deze soort kennen
Biologie & ecologie
Leefgebied
Deze egelsoort komt voor in droge loofbossen, struikgewassen en open graslanden, met name in de staten Tamil Nadu en Andhra Pradesh. Hij wordt het meest gezien in gebieden met weinig menselijke activ…
Lees de volledige tekst
Deze egelsoort komt voor in droge loofbossen, struikgewassen en open graslanden, met name in de staten Tamil Nadu en Andhra Pradesh. Hij wordt het meest gezien in gebieden met weinig menselijke activiteit, zoals landbouwvelden en de randen van landelijke nederzettingen, waar hij voedsel en beschutting kan vinden. Lange tijd werd gedacht dat de soort zeldzaam was, maar recentere waarnemingen suggereren dat het aantal waarnemingen mogelijk eerder onderschat wordt dan dat de soort werkelijk schaars is. Zijn voorkeurshabitats bestaan doorgaans uit zanderige of zachte grond om holen te graven, gecombineerd met een matige vegetatiebedekking om te nestelen en voedsel te zoeken. Deze egel vermijdt dichte bossen of zwaar geïrrigeerde gebieden en lijkt zich relatief goed aan te passen aan bepaalde aangepaste landschappen.
Uiterlijke kenmerken
De Madras egel is een kleine, compacte soort die zich kenmerkt door een dun behaarde of volledig kale onderzijde; hieraan dankt de soort ook zijn Nederlandse naam. Door het ontbreken van vacht op de …
Lees de volledige tekst
De Madras egel is een kleine, compacte soort die zich kenmerkt door een dun behaarde of volledig kale onderzijde; hieraan dankt de soort ook zijn Nederlandse naam. Door het ontbreken van vacht op de buik onderscheidt hij zich van de meeste andere egelsoorten. De rugzijde is bedekt met dichte, korte stekels die doorgaans bruin of zwart van kleur zijn met lichtere punten. De kop heeft meestal een egale kleur, zonder het donkere 'masker' dat bij sommige verwante soorten wel voorkomt. De soort heeft opvallende oren en een spitse snuit, die uitermate geschikt is om in bladafval en de bodem te wroeten. De lichaamslengte wordt geschat op ongeveer 14 tot 21 centimeter, met een gewicht dat waarschijnlijk tussen de 300 en 500 gram ligt, al ontbreken gedetailleerde morfometrische gegevens in de wetenschappelijke literatuur. Er is geen duidelijke beschrijving van seksuele dimorfie (verschillen tussen mannetjes en vrouwtjes), en er is nauwelijks documentatie over variaties in het uiterlijk die verband houden met het seizoen of de leeftijd.
Gedrag
Er is zeer weinig bekend over het dagelijkse of seizoensgebonden gedrag van de Madras egel. Net als de meeste egels wordt aangenomen dat hij nachtactief en solitair is, 's nachts foerageert en overda…
Lees de volledige tekst
Er is zeer weinig bekend over het dagelijkse of seizoensgebonden gedrag van de Madras egel. Net als de meeste egels wordt aangenomen dat hij nachtactief en solitair is, 's nachts foerageert en overdag schuilt in holen of natuurlijke beschutting. Zijn activiteit kan worden beïnvloed door seizoensgebonden regenval, met een verhoogde activiteit en voedselopname tijdens of na het moessonseizoen, wanneer ongewervelde prooidieren in overvloed aanwezig zijn. Er is momenteel geen gepubliceerd bewijs voor winterslaap of zomerslaap bij deze soort, maar gezien zijn leefomgeving is het onwaarschijnlijk dat hij in een langdurige torpor terechtkomt. Waarnemingen in landelijke gebieden suggereren dat hij de nabijheid van mensen kan verdragen als hij niet gestoord wordt, hoewel zijn schuwe aard en lage populatiedichtheid direct onderzoek bemoeilijken. Zonder telemetrie of systematisch veldonderzoek blijft veel van zijn gedrag speculatief en afgeleid van beter bekende soorten in hetzelfde geslacht.
Voeding
Het dieet van de Madras egel is niet in detail onderzocht, maar men neemt aan dat het dier, net als andere leden van de familie Erinaceidae, een insecteneter is die opportunistisch foerageert. Waarsc…
Lees de volledige tekst
Het dieet van de Madras egel is niet in detail onderzocht, maar men neemt aan dat het dier, net als andere leden van de familie Erinaceidae, een insecteneter is die opportunistisch foerageert. Waarschijnlijk voedt hij zich met uiteenlopende ongewervelde dieren, zoals kevers, rupsen, mieren, termieten en andere insecten die in de bodem leven. Het is mogelijk dat hij af en toe kleine gewervelde dieren, eieren of plantaardig materiaal eet, maar dit is nog niet bevestigd. Vermoedelijk gebruikt de egel zijn sterke reukvermogen en beweeglijke snuit om prooien op te sporen in losse grond of tussen bladafval. Bij gebrek aan directe gegevens blijft de ecologische rol van de soort grotendeels onbekend. Er is nader onderzoek nodig, bijvoorbeeld door middel van analyse van uitwerpselen of maaginhoud, om het dieet en de voedingsecologie van dit weinig bestudeerde dier vast te stellen.
Voortplanting
Er is geen gepubliceerd onderzoek naar het voortplantingsgedrag of de levenscyclus van de Paraechinus nudiventris. Op basis van verwante soorten kan worden aangenomen dat het dier zich een of twee ke…
Lees de volledige tekst
Er is geen gepubliceerd onderzoek naar het voortplantingsgedrag of de levenscyclus van de Paraechinus nudiventris. Op basis van verwante soorten kan worden aangenomen dat het dier zich een of twee keer per jaar voortplant, mogelijk tijdens of na het regenseizoen, wanneer er het meeste voedsel beschikbaar is. Een worp bestaat vermoedelijk uit drie tot zes jongen, al is dit noch in het wild, noch in gevangenschap gedocumenteerd. De jongen worden waarschijnlijk blind en zonder verharde stekels geboren; hun ontwikkeling verloopt vergelijkbaar met die van andere egels: de ogen openen zich na ongeveer twee weken en het spenen vindt plaats tussen de vier en zes weken na de geboorte. Geslachtsrijpheid wordt waarschijnlijk binnen een jaar bereikt, al hangt dit sterk af van omgevingsfactoren en de beschikbaarheid van hulpbronnen. De gemiddelde levensduur in het wild is onbekend, maar ligt mogelijk, net als bij andere Paraechinus-soorten, tussen de drie en vijf jaar.
Communicatie
Net als bij andere egels, wordt aangenomen dat de Madras egel voor zijn communicatie hoofdzakelijk vertrouwt op geursignalen, met name voor het markeren van territorium en tijdens het paarseizoen. Me…
Lees de volledige tekst
Net als bij andere egels, wordt aangenomen dat de Madras egel voor zijn communicatie hoofdzakelijk vertrouwt op geursignalen, met name voor het markeren van territorium en tijdens het paarseizoen. Men vermoedt dat geurklieren – die zich waarschijnlijk in de anale regio bevinden – een rol spelen bij deze chemische communicatie, al is dit voor deze soort nog niet formeel gedocumenteerd. Akoestische communicatie beperkt zich vermoedelijk tot defensief gesis of klikgeluiden, zoals dat ook bij andere Paraechinus-soorten wordt waargenomen; er zijn echter geen opnames of gedragsstudies die dit specifiek voor de Madras egel hebben bevestigd. Het zogenaamde 'speekselen' komt bij veel egels voor en mogelijk ook bij deze soort, maar ook hierover is geen direct onderzoek beschikbaar. Omdat de soort schuw is en een nachtelijke levenswijze heeft, is onderzoek naar hun communicatie bijzonder lastig zonder langdurige observaties of studies in gevangenschap.
Bedreigingen
Habitatverlies als gevolg van landbouwuitbreiding, infrastructuurontwikkeling en verstedelijking vormt in sommige regio's een aanzienlijk risico voor het voortbestaan van de soort. Het gebruik van …
Lees de volledige tekst
Habitatverlies als gevolg van landbouwuitbreiding, infrastructuurontwikkeling en verstedelijking vormt in sommige regio's een aanzienlijk risico voor het voortbestaan van de soort. Het gebruik van pesticiden kan de beschikbaarheid van insecten als prooi verminderen en toxicologische risico's met zich meebrengen. De soort wordt in sommige gebieden mogelijk ook bejaagd voor lokale medicinale doeleinden of uit angst of misverstand. Verkeersslachtoffers vormen een groeiende zorg, vooral in de buurt van groeiende plattelandsnederzettingen. Ondanks deze druk lijkt de soort te overleven in sommige door de mens veranderde landschappen, wat wijst op een zekere mate van aanpassingsvermogen. Systematische onderzoeken zijn echter nodig om de populatiestabiliteit te bevestigen en prioriteiten voor natuurbehoud vast te stellen, met name in onbeschermde habitats.
Deze soort als huisdier
De Madras egel is extreem zeldzaam in gevangenschap en komt niet voor in dierentuinen, wildcentra of de handel in exotische huisdieren. Er zijn geen bekende fokprogramma's of specifieke gegevens over…
Lees de volledige tekst
De Madras egel is extreem zeldzaam in gevangenschap en komt niet voor in dierentuinen, wildcentra of de handel in exotische huisdieren. Er zijn geen bekende fokprogramma's of specifieke gegevens over de verzorging van deze soort. De verzorgingsbehoeften zijn onbekend en de soort wordt als ongeschikt beschouwd voor gevangenschap, behalve onder gespecialiseerde onderzoeks- of conservatieomstandigheden. Gezien het beperkte verspreidingsgebied en de schaarse ecologische gegevens, zou in-situ conservatie prioriteit moeten krijgen. Elke poging om deze soort in gevangenschap te houden, vereist nauwe samenwerking met lokale autoriteiten, habitatspecialisten en dierenartsen die bekend zijn met aan de woestijn aangepaste zoogdieren. Tot nu toe is alle bekende informatie afkomstig van waarnemingen in het wild en sporadische veldrapporten.
Waar leeft deze soort?
De Madras egel is endemisch in het zuidoosten van India.
Verder lezen in de Knowledge Hub
Er zijn nog geen openbare Knowledge Hub-artikelen gekoppeld.
Gerelateerd onderzoek
Er zijn nog geen openbare onderzoeksrecords gekoppeld.
Bronnen
Gebruikte bronnen
- Chakraborty, S., Srinivasulu, C. & Molur, S. 2017. Paraechinus nudiventris. The IUCN Red List of Threatened Species 2017: e.T39594A22326706. https://dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2017-2.RLTS.T39594A22326706.en. Accessed on 15 October 2026. Bron openen