Langooregel
Hemiechinus auritus
Voor het eerst beschreven in 1770 door Gmelin. Het dier is direct herkenbaar aan zijn ongewoon grote oren, die helpen bij de warmteregulatie en zorgen voor een scherp gehoor in droge omgevingen. Het is een van de weinige niet-gedomesticeerde egelsoorten die regelmatig als huisdier worden gehouden.
- NE
- DD
- LCHuidige status: Niet bedreigd
- NT
- VU
- EN
- CR
- RE
- EW
- EX
Huidige status: Niet bedreigd
Wat betekent dit?
De beoordeling wijst op een kleiner risico op uitsterven.
De categorieën volgen de IUCN Red List.- Rijk
- Animalia
- Stam
- Chordata
- Klasse
- Mammalia
- Orde
- Eulipotyphla
- Familie
- Erinaceidae
- Onderfamilie
- Erinaceinae
- Geslacht
- Hemiechinus
- Soort
- Hemiechinus auritus
- Soortgroep
- Egels
Leer deze soort kennen
Biologie & ecologie
Leefgebied
Het dier leeft in aride en semi-aride omgevingen, waaronder woestijnen, steppen en droge graslanden, maar is ook aan te treffen in landbouwgebieden, oases en aan de randen van dorpen. Het geeft de voorkeur aan open terrein met schaarse begroeiing en een zanderige of zachte bodem die geschikt is voor het graven van holen. Binnen zijn verspreidingsgebied kan het zich aanpassen aan uiteenlopende klimaten, van hete woestijnen in laaglanden tot koelere steppen in hooglanden; dichte bossen en waterrijke gebieden mijdt het echter.
Uiterlijke kenmerken
De langooregel is een kleine tot middelgrote egel, doorgaans 12 tot 27 centimeter lang en met een gewicht tussen 250 en 500 gram. Het meest kenmerkende aspect zijn de grote oren, die wel 4 centimeter…
Lees de volledige tekst
De langooregel is een kleine tot middelgrote egel, doorgaans 12 tot 27 centimeter lang en met een gewicht tussen 250 en 500 gram. Het meest kenmerkende aspect zijn de grote oren, die wel 4 centimeter lang kunnen worden; deze dienen als aanpassing voor thermoregulatie en een beter gehoor in open leefgebieden. De stekels zijn meestal bleek of zandkleurig met donkerdere punten, wat zorgt voor camouflage in de droge omgeving. De vacht op de buik is licht van kleur – meestal crème of wit – en het dier heeft een puntig gezicht met een lange snuit. De poten zijn relatief lang in vergelijking met die van andere egels, waardoor het dier zich sneller over open terrein kan verplaatsen. In koudere regio's neemt het gewicht van de egel vóór de winterslaap toe.
Gedrag
De langooregel is een nachtdier dat solitair leeft; 's nachts komt hij tevoorschijn om voedsel te zoeken, terwijl hij zich overdag terugtrekt in holen. Het is een behendig graver die uitgebreide gang…
Lees de volledige tekst
De langooregel is een nachtdier dat solitair leeft; 's nachts komt hij tevoorschijn om voedsel te zoeken, terwijl hij zich overdag terugtrekt in holen. Het is een behendig graver die uitgebreide gangenstelsels kan aanleggen voor beschutting, voortplanting en een winterslaap. In de noordelijke delen van zijn verspreidingsgebied houdt hij een winterslaap, terwijl hij in extreem hete regio's tijdens de piek van de zomerhitte in een zomerslaap (aestivatie) kan gaan. Hij is mobieler en sneller dan veel andere egelsoorten, wat waarschijnlijk te danken is aan zijn lichtere lichaamsbouw en lange ledematen. De grootte van het leefgebied varieert afhankelijk van het type habitat en de beschikbaarheid van voedsel; buiten het voortplantingsseizoen mijden de dieren elkaar actief.
Voeding
De langooregel is een opportunistische insecteneter, wiens dieet hoofdzakelijk bestaat uit kevers, mieren, sprinkhanen en andere ongewervelde dieren. Daarnaast eet hij soms kleine gewervelde dieren, …
Lees de volledige tekst
De langooregel is een opportunistische insecteneter, wiens dieet hoofdzakelijk bestaat uit kevers, mieren, sprinkhanen en andere ongewervelde dieren. Daarnaast eet hij soms kleine gewervelde dieren, zoals hagedissen, kikkers en knaagdieren, evenals vogeleieren. Plantaardig materiaal wordt af en toe geconsumeerd, maar vormt slechts een klein deel van het dieet. In droge omgevingen is het dier sterk afhankelijk van prooien met een hoog vochtgehalte om in zijn vochtbehoefte te voorzien. Hij zoekt zijn voedsel op de grond, waarbij hij vaak in losse aarde of bladafval graaft om verborgen prooien bloot te leggen. Het is bekend dat dit dier in één nacht aanzienlijke afstanden kan afleggen op zoek naar voedsel.
Voortplanting
De voortplanting vindt doorgaans plaats in het voorjaar en het begin van de zomer. Het baltsgedrag omvat rondjes om elkaar heen lopen, het maken van geluiden en het afgeven van geursignalen. De draag…
Lees de volledige tekst
De voortplanting vindt doorgaans plaats in het voorjaar en het begin van de zomer. Het baltsgedrag omvat rondjes om elkaar heen lopen, het maken van geluiden en het afgeven van geursignalen. De draagtijd bedraagt ongeveer 35 tot 40 dagen, waarna het vrouwtje een nest van twee tot zes jongen werpt. De jongen worden blind geboren en hebben zachte stekels, die binnen enkele dagen verharden. Na ongeveer twee weken gaan de ogen open en tussen de vier en zes weken worden de jongen gespeend. Onder gunstige omstandigheden kan een vrouwtje in hetzelfde voortplantingsseizoen een tweede nest grootbrengen. Geslachtsrijpheid wordt doorgaans binnen het eerste levensjaar bereikt. In het wild worden deze dieren naar schatting drie tot vijf jaar oud, al kunnen ze in gevangenschap, bij optimale verzorging, een hogere leeftijd bereiken.
Communicatie
De communicatie bij de langoor-egel is voornamelijk gebaseerd op geur, waarbij geurmarkering wordt gebruikt voor het afbakenen van territoria en voortplantingssignalen. Akoestische communicatie omvat sissen, grommen en klikgeluiden, vooral tijdens paringsgedrag of bij bedreiging. De grote oren spelen mogelijk een rol bij het detecteren van laagfrequente geluiden van roofdieren of prooien, hoewel dit nog niet gedetailleerd is onderzocht. Zelfbespuiting, een gedrag dat veel egels vertonen, is ook bij deze soort waargenomen, vaak na contact met sterk ruikende stoffen, hoewel de precieze functie hiervan onduidelijk blijft.
Bedreigingen
Lokale bedreigingen zijn onder meer het verlies van leefgebied door landbouw en stedelijke ontwikkeling, sterfte in het verkeer en predatie door huisdieren. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen kan de beschikbaarheid van prooien verminderen en risico's op secundaire vergiftiging met zich meebrengen. In sommige delen van het verspreidingsgebied worden individuen gevangen voor de handel in huisdieren of gedood vanwege culturele overtuigingen. Klimaatverandering kan regionale populaties beïnvloeden door veranderingen in de beschikbaarheid van prooien en de kwaliteit van het leefgebied, maar de langetermijneffecten zijn nog niet volledig bekend.
Deze soort als huisdier
De langooregel is een van de niet-gedomesticeerde egelsoorten die in gevangenschap worden gehouden; alle individuen in de huidige populatie in gevangenschap stammen af van in het wild gevangen dier…
Lees de volledige tekst
De langooregel is een van de niet-gedomesticeerde egelsoorten die in gevangenschap worden gehouden; alle individuen in de huidige populatie in gevangenschap stammen af van in het wild gevangen dieren die tussen ongeveer 2000 en 2010 werden geïmporteerd. Hoewel ze niet langer in grote aantallen worden ingevoerd en de meeste dieren die nu in gevangenschap leven daar ook zijn geboren, wordt de soort nog steeds als niet-gedomesticeerd beschouwd vanwege de korte periode dat ze onder menselijke hoede staan. Dit betekent dat ze hun sterke wilde instincten hebben behouden en doorgaans minder goed bestand zijn tegen hantering dan gedomesticeerde egelsoorten, zoals de Atelerix albiventris. In gevangenschap hebben ze een warme, droge omgeving nodig, voldoende ruimte voor hun nachtelijke activiteiten, en een verrijkte leefomgeving die hen in staat stelt te graven en zich te verschuilen – gedragingen die essentieel zijn voor hun welzijn. Hun dieet moet gevarieerd en rijk aan insecten zijn, om zo hun natuurlijke voedingspatroon na te bootsen. Hoewel ze zich kunnen aanpassen aan het leven in gevangenschap, leiden ontoereikende huisvesting, een onjuist dieet en een gebrek aan omgevingsvariatie vaak tot stress en gezondheidsproblemen. Vanwege hun solitaire aard moeten ze alleen worden gehuisvest. Bij een goede verzorging kunnen ze enkele jaren in gevangenschap leven, maar ze zijn vooral geschikt voor ervaren houders van exotische zoogdieren die in staat zijn aan hun specifieke behoeften te voldoen.
Waar leeft deze soort?
De langooregel komt van nature voor in een uitgestrekt gebied dat zich uitstrekt van Oost-Europa, via het Midden-Oosten en Centraal-Azië, tot in delen van West-China en Mongolië.
Verder lezen in de Knowledge Hub
Er zijn nog geen openbare Knowledge Hub-artikelen gekoppeld.
Gerelateerd onderzoek
Er zijn nog geen openbare onderzoeksrecords gekoppeld.
Bronnen
Gebruikte bronnen
- Stubbe, M., Samiya, R., Ariunbold, J., Buuveibaatar, V., Dorjderem, S., Monkhzul, T., Otgonbaatar, M., Tsogbadrakh, M., Zagorodniuk, I., Hutterer, R., Kryštufek, B., Yigit, N., Mitsainas, G. & Palomo, L.J. 2021. Hemiechinus auritus (amended version of 2016 assessment). The IUCN Red List of Threatened Species 2021: e.T40607A197510528. https://dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2021-1.RLTS.T40607A197510528.en. Accessed on 15 October 2026. Bron openen